مایکل استوارت
داستان نقاشی Defacement (The Death of Michael Stewart).
اثری که باسکیا در سال ۱۹۸۳ به جا گذاشت و بعدها تبدیل شد به یکی از شخصیترین واکنشهای او به ترس، نژادپرستی و خیابان.
مایکل استوارت یک هنرمند جوان بود. او در ۱۵ سپتامبر ۱۹۸۳ در متروی نیویورک به اتهام گرافیتی توسط پلیس حمل و نقل بازداشت شد. او با جراحات شدید به بیمارستان منتقل شد. پس از ۱۳ روز کما در ۲۸ سپتامبر ۱۹۸۳ درگذشت. مرگ او خشم عمومی درباره خشونت پلیس را شعلهور کرد.
باسکیا نیز در همان فضای نیویورک دهه هشتاد زندگی میکرد و از خیابان آمده بود. او هم با گرافیتی و نوشتن شروع کرده بود. مرگ استوارت برای او فقط یک خبر نبود. او به دوستانش گفت که این اتفاق میتوانست برای خودش هم رخ دهد. همین جمله کلید فهم نقاشی Defacement است.
چند روز پس از مرگ، استوارت باسکیا به استودیوی کیت هارینگ در ناحیه نوهوی نیویورک رفت و روی دیوار آنجا نقاشی کرد. نه روی بوم و نه برای فروش بلکه بر روی دیوار با تصویری از خشونت پلیس علیه بدن سیاه و این همان لحظهای است که «دیوار سفید» معنایش را از دست میدهد و تبدیل میشود به شاهد.
اثر Defacement
خود اثر Defacement ساده و مستقیم است. دو پلیس سفید با باتوم. یک پیکر سیاه در میان ضربهها. خطوط تند و بیقرار و نمایش سریع خشم. این نقاشی بعدها از دیوار جدا شد و حفظ شد. چون هارینگ هنگام نقل مکان آن را از دیوار بیرون آورد و نگه داشت.
اما اینجا داستان فقط درباره یک اثر معروف باسکیا نیست بلکه درباره رابطه باسکیا با مرگ هم هست. باسکیا در میان شهرت برقآسا و فشار بازار هنر هر روز تنهاتر میشد. حلقه دوستانش بزرگ بود اما رابطهها اغلب عجیب و شکننده بودند. همکاری همراه با رقابت و دوستی. در همان سالها، مصرف مواد در میان اطرافیان او نیز هر روز، پررنگتر میشد.
پایان زندگی
پایان این زندگی کوتاه در ۱۲ اوت ۱۹۸۸ رقم خورد. باسکیا در ۲۷ سالگی در خانهاش در خیابان Great Jones در منهتن بر اثر اوردوز هروئین درگذشت. نام او از آن روز به بعد به شکل دردناکی با « کلوب ۲۷ سالهها» گره خورد.
امروز وقتی در گوگل عبارتهایی مثل Basquiat Defacement یا Basquiat Michael Stewart یا Basquiat police brutality را جست و جو میکنیم در واقع دنبال یک چیز هستیم، لحظهای که هنر از قاب بیرون میآید و تبدیل میشود به مرگ. به همین دلیل Guggenheim سالها بعد نمایشگاه و کتابی را پیرامون همین اثر شکل داد تا نشان دهد Defacement فقط یک تصویر نیست بلکه یک سند احساسی و تاریخی از نیویورک دهه هشتاد است.
