پیش از آنکه نور سفید به استاندارد جهان مدرن تبدیل شود، نور سبز معنایی عمیق، آیینی و حتی سیاسی داشت
لوسترهایی با شیشه سبز فقط یک شیء دکوراتیو نبودند. آنها تجربهای از نور میساختند که قرنها معنا تولید کرده است.
سبز، رنگی که ساختنش آسان نبود
در تاریخ شیشهگری رنگ سبز از طبیعیترین و در عین حال یکی از پیچیدهترین رنگهاست.
شیشه سبز معمولاً از حضور اکسید آهن یا مس در ماسه شکل میگرفت، به همین دلیل در قرن هجده و نوزده
شیشه سبز نشانه کار دست، ناخالصی کنترلشده و اصالت بود نه محصولی کاملاً صنعتی و یکدست.
نور سبز و قدرت
در اروپا نور سبز بهطور مشخص با فضاهای جدی و تصمیمساز پیوند میخورد. کتابخانهها، اتاقهای مطالعه، بانکها
و فضاهایی که تمرکز در آنها اهمیت داشت.
نمونهی شناختهشدهی آن، چراغهای سبز کتابخانهای یا Banker’s Lamp است.
انتخاب این رنگ فقط بهخاطر زیبایی نبود، نور سبز فشار کمتری به چشم وارد میکرد و امکان تمرکز طولانیمدت را افزایش میداد.
سبز، رنگِ میانجی
در نظریهی رنگها، رنگ سبز میان گرم و سرد قرار میگیرد. نه مانند قرمز هیجانزده است و نه مانند آبی سرد و فاصلهدار. به همین دلیل در فضاهای آیینی، سبز نقش یک واسطه را بازی میکند.
در کلیساهای اروپایی قرن نوزدهم و همچنین در معماری عثمانی و قاجاری، شیشههای سبز برای تعدیل نور شدید و ایجاد حس مکث و آرامش به کار میرفتند.
همین ویژگیها باعث شد در قرن نوزده، لوسترهای شیشه سبز، بیشتر در خانههای اشرافی، سالنهای خصوصی
و فضاهای نیمهعمومی استفاده شوند، جاهایی که گفتگو، تصمیم یا تأمل اهمیت داشت.
